Carmina Burana 2: O lidské duši

Miserere mei

Nobilis, mei

miserere precor!

Tua facies

ensis est, quo necor,

nam medullitus

amat meum te cor,

subveni!

Amor improbus

omnia superat,

subveni!

Comae sperulas

tuae eliciunt

cordi sedulas

flammas adiciunt;

hebet animus,

vires deficiunt;

subveni!

Odor roseus

spirat a labiis;

speciosior

prae cunctis filiis,

melle dulcior,

pulchrior liliis;

subveni!

Decor praevalet

candori etheris;

ad praetorium

praesentor Veneris.

Ecce pereo,

si non subveneris;

subveni!

Vivat vinum

Vinum bonum et suave

bonis bonum, pravis prave,

cunctis dulcis sapor, ave,

mundana laetitia.

Ave felix creatura,

quam produxit vitis pura,

omnis mensa fit secura

in tua praesentia.

Ave color vini clari,

ave sapor sine pari.

Tua nos inebriari

digneris potentia.

Ave placens in colore,

ave fragrans in odore,

ave sapidum in ore,

dulce linguae vinculum.

Monachorum grex devotus,

omnis ordo, modus totus,

bibunt ad aequales potus

et nunc et in saeculum.

Ave sospes in medestis

in gulosis mala pestis,

post amissionen vestis

sequitur patibulum.

Felix venter, quem tu intrabis,

felix lingua, quem rigabis,

felix os, quod tu lavabis,

et beata labia!

Suppliciamus, hic abunda.

Per te mensa fit fecunda,

et nos cum voce iucunda

deducamus gaudia.

Gaudeamus igitur

Gaudeamus igitur,

iuvenes dum sumus:

post iucundam iuventutem,

post molestam senectutem

nos habebit humus.

Vita nostra brevis est,

brevi finietur;

venit mors velociter,

rapit nos atrociter,

nemini parcetur.

Ubi sunt, qui ante nos

in mundo fuere?

Vadite ad superos,

transite ad inferos,

ubi iam fuere.